Ψηλά αφόδευε και τήρα γύρω

Προς ομάδα προγραμματισμού.
Κυρίαι και κύριοι,
Το εγχείρημα πρέπει να είναι εντυπωσιακόν, πρωτότυπον, ελκυστικόν. Το περιβάλλον, φιλικόν και εύχρηστον. Αι δυνατότητες τεράστιαι, καθ’ όσον προβλέπεται πλημμυρίς αρθρογράφων και χρηστών. Λάβετε ,όμως, υπ’ όψιν σας και το εξής. Θα ενοχληθούν αρκετοί άμα τη ενάρξει λειτουργίας. Τουτέστιν, πρέπει να έχουν γνώσιν οι φύλακες. Τα οχυρωματικά έργα πρέπει να είναι απροσπέλαστα από τον εχθρόν, όστις καραδοκεί και αναζητεί την κερκόπορταν. Οφείλετε ,λοιπόν, να ακολουθήσετε την επί Τουρκοκρατίας τακτικήν των κυνηγημένων, όταν καθίστατο επιτακτική η ανάγκη δια την «ανάγκη των». Ο Τούρκος ηδύνατο να τους καταλάβη εξαπίνης και με βράκας εις κατιούσαν πορείαν. Η λύσις, ουν, ήτο η εξής, την οποίαν σας προτείνω να ακολουθήσετε εις τον προγραμματισμόν ασφαλείας τής εν δημιουργία ιστοσελίδος. Κι επειδή οι πολλοί λόγοι πενία εστίν, ιδού η τακτική:






Υ.Γ. Διότι αλλέως, "μηδέν εις το πηλίκιον" που λέει κι ένας άλλος Πρόεδρος.

Fora στη φόρα

Είναι εντυπωσιακό το πώς έλκονται οι γκουρούδες από την ιδέα του να επιβάλλουν οι ίδιοι ban σε άλλους χρήστες. Αρκεί να τους δοθεί η δυνατότητα. E, τόσα χρόνια στο Capital, τελικά τους έμεινε το χούϊ. Υπολανθάνουσα αρχομανία γκουρουδοειδούς τύπου, έτσι λέγεται αυτό το πράγμα, στην επιστήμη μου. Μελέτησα τους γκουρούδες για σημαντικό χρονικό διάστημα, χρησιμοποίησα όλες τις κύριες ψυχομετρικές τεχνικές και προβολικές μεθόδους διάγνωσης, όπως Roschach test και Thematic Apperception test, ενώ σε κάποιους απ’ αυτούς προχώρησα και σε βιοχημικές-φυσικοχημικές εξετάσεις, ώστε να καταλάβω τι σκατά κουβαλάνε μέσα στο κεφάλι τους.

Βέβαια, δεν χρειάζεται να είναι κανείς σπουδαγμένος, όπως του λόγου μου, για να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά με δαύτους. Ότι πρόκειται κατά βάσιν για πυροβολημένα άτομα, πάσχοντα από πληθώρα νευρωτικών συνδρόμων. Εριστικοί υπερθυμικοί, ασυγκράτητοι και ψευδολόγοι, βαρύθυμοι καταθλιπτικοί τύπου guru-emo, εκρηκτικοί ψυχανώμαλοι, αυτοδιαφημιζόμενοι, επιζητούντες προσωπικό κύρος, εκκεντρικοί, αδρανείς φανατικοί, αλλά και κάμποσοι παρανοειδείς, συνθέτουν το πολύπλοκο τοπίο της πολύπαθης αυτής πληθυσμιακής ομάδας, της γνωστής γκουρουδιάς. Ας μην υπεισέλθουμε τώρα σε επιστημονικές λεπτομέρειες, που άλλωστε δεν θα καταλαβαίνατε, όλοι εσείς οι άσχετοι.

Το ρεζουμέ είναι ότι δεν πάτε καλά, αυτό σας λέω μόνο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα αυτή νέα μόδα, με τα fora “do it yourself”. Ξαφνικά, όλοι παράτησαν τα blogs τους και την είδαν administrators. Tο σύνθημα το έδωσε η Εύη, με τους επικίνδυνους πειραματισμούς της. Σήκωσε εκεί ένα φόρουμ της συμφοράς, έβαλε τον εαυτό της moderator κι επειδή δεν είχε ποιόν να κάνει ban, αυτοbanαρίστηκε η ίδια. Έτσι, καθώς το υπό σύσταση φόρουμ δεν είχε πλέον κανέναν χρήστη, το κατέβασε και ησύχασε.

Μόλις είδε ο Mc ότι η Εύη σήκωσε φόρουμ, ζήλεψε ο άνθρωπος και είπε να σηκώσει κι αυτός ένα δικό του. Ανέβασε λοιπόν εκεί χάμω μια μαλακία και μισή, μ’ έναν Cyber-Παπάρα στο πάνω μέρος της σελίδας και περίμενε μπας και μπει κανένας βλαμμένος στις συζητήσεις. –Ποιές «συζητήσεις», βρε τεμπελχανά ? Τελικά, το μόνο που πέτυχε, ήταν να προσελκύσει δυο-τρείς πιτσιρικάδες, που είδαν το Cyber look του υποτιθέμενου φόρουμ και μπήκαν μέσα να πιάσουν κουβέντα για τα Nintendo τους. Έτσι, το πρώτο (και τελευταίο) θέμα αυτού του φόρουμ, είχε ως επικεφαλίδα «Ο Σούπερ Μάριο και πώς να περάσετε την καταραμένη πέμπτη πίστα με τα μανιτάρια». Δυστυχώς, η κουβέντα κόπηκε απάνω που άναβε, καθώς οι πιτσιρικάδες έπρεπε να πέσουν νωρίς για ύπνο, αφού είχαν σχολείο σήμερα. Έτσι, ίσως να μη μάθουμε ποτέ πώς να περάσουμε την πίστα με τα γαμημένα τα μανιτάρια. Κρίμα.

Δεν τελειώσαμε όμως εδώ, αφού ο δημιουργικός οίστρος συνεχίστηκε αμείωτος, μέχρι αργά τη νύχτα. Ήταν να μη γίνει η αρχή. Τη σκυτάλη παρέλαβε ο Negetropist, που ένοιωσε την πρόκληση. Σου λέει «-γιατί δηλαδή ο Mc και όχι εγώ ?». Αμ, δεν έχεις άδικο, φίλε μου. Κι έτσι έφτιαξε κι αυτός το δικό του φόρουμ. Εγώ τώρα νόμιζα, απ’ αυτά που έχω ακούσει δηλαδή, ότι το να στήσεις μια ιστοσελίδα της προκοπής δεν είναι δα και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Θέλει κάμποσα λεφτά, ακόμη περισσότερο χρόνο και κάποιους νοματαίους, απ’ αυτά τα φυτά, τους κομπιουτεράκηδες, να δουλεύουν νυχθημερόν, γράφοντας με το χέρι κώδικες Da Vinci. Θέλει domain names, θέλει πάροχο, θέλει της Παναγιάς τα μάτια.

Ωστόσο, απεδείχθη ότι οι πληροφορίες μου ήταν εσφαλμένες, αφού όπως διαπίστωσα, τα νέα fora ξεπηδούν πλέον σαν τα μανιτάρια του Σούπερ Μάριο, σε χρόνους ρεκόρ. Άρα, μαλακίες μου έλεγαν αυτά τα άχρηστα κορμιά της πληροφορικής, με τους οποίους συνεργάζομαι. Απολύονται όλοι τους. Ουστ από δω χάμω, κοπρόσκυλα. Θα βρω άλλους, ικανότερους.

Έλεγα λοιπόν ότι ο Negen σήκωσε κι αυτός το δικό του φόρουμ. Ορίστε :

http://negen.freeforums.org/index.php?sid=22a7da8521c7849cfeca18bd9ddd7826

Αρχικά, φάνηκε τυχερός, καθώς οι πιτσιρικάδες με τα Nintendo είχαν ήδη πάει για ύπνο, ειδάλλως θα έβλεπε για πρώτο θέμα «Επίλυση προβλημάτων της κονσόλας Wii». Ωστόσο, στη συνέχεια, αποκαλύφθηκαν τα εγγενή τεχνικά προβλήματα : Στο τρίτο μόλις σχόλιο μπούκωσε το φόρουμ κι έπεσε ανάσκελα ο server. Και πάλι καλά να λες, που δεν πρόλαβε να μπει μέσα αυτό το κανγκουρώ, ο ΒΩΒΟ-γκουρού από την Αυστραλία, δηλαδή ο (can)guru, που τα ελληνικά τα μιλάει σπαστά και τα γράφει κωλοσπασμένα. Εκεί να δεις πώς θα έπεφτε ο server. Σαν πέτρα. Εκεί να σε δω βρε Negen, που θα έπρεπε να προσλάβεις μεταφράστρια από τον ΟΗΕ, για να βγαίνει νόημα. Πάρε ένα ελάχιστο δείγμα :

«όλα τα συνάρια πεζουντε αλλα το πιο πιθανό σεινάριο είναι να γκινη μια ανακοίνοση. Απέχεις πόλη από το έργο και σε πίστεψα και πούλησα. Έχη ένα στημένο τουφλο στα 5,05. -Ποιος τα θέλει να τα αγοράσει μιποσ είναι ο δήμαρχος ;»

Θα σε γελάσω, φίλε μου. Ίσως να ‘ναι κι ο Νομάρχης, ποιός μπορεί να ξέρει ποιός κερατάς στήνει τα τούφλα ; Όπως παραδέχτηκες, όλα τα συνάρια πέζουντε.

Και τώρα που είπα τούφλο, ορίστε τούφλο που ψάρεψα από του Αναλυτάκη. Το έχει ποστάρει μια θαυμάστρια (λέμε τώρα), η elena2165 (λέμε τώρα):

«Ti na poume...otan milaei o kyrios kalogyrou oloi oi alloi apla... perisevoun»

Ναι μαντάμ (λέμε τώρα), όπως ακριβώς τα γράφετε. –Τί να πούμε τί, τί να τραγουδήσουμε ; Όταν μιλάει ο Λουλάς, εσύ δεν πρέπει να μιλάς. Κι όταν μιλάει ο κύριος Καλογύρου (ωχ, μάνα μου….), εμείς οι υπόλοιποι απλά περισέβουμε (ωχ, μάνα μου…).

Ούτε για ντεκόρ δεν κάνουμε, εδώ που τα λέμε.

Yo Pants !

Πιστεύω πολύ στη δική μου γενιά. Όταν ο Νίτσε διατύπωνε τη θεωρία του Υπερανθρώπου, ακριβώς τη δική μου γενιά είχε στο μυαλό του. -Ποιάν άλλη να είχε, δηλαδή ; Στον αντίποδα, οι σημερινοί πιτσιρικάδες είναι μια σκέτη απογοήτευση. Διάβολε, εμείς στην ηλικία τους μελετούσαμε Σαβοναρόλα, "Compendium revelationum" στο πρωτότυπο, βγαίναμε όξω, αλητεύαμε, παίζαμε μπάλα, κράζαμε γρηές στο δρόμο, σπάγαμε τζάμια με τις σφεντόνες, γυρνοβολάγαμε στα σφαιριστήρια, σπουδάζαμε, δουλεύαμε κι είχαμε κι από δυό-τρείς γκόμενες, να τους αραδιάζουμε ένα κάρο φούμαρα για παντρειές και τέτοιους μύθους των αδελφών Γκριμ.

Έχω συχνά στύψει το μυαλό μου, να βρω γιατί οι σημερινοί νεαροί είναι τόσο πολύ μαλακιστήρια. -Πώς στα κομμάτια γίνεται, μέσα σε μόλις είκοσι χρόνια, να έχει επέλθει τέτοιος βιολογικός εκφυλισμός, τέτοια παρακμή του ανδρικού γένους ; -Μερικοί λένε ότι φταίει ο Ανδρέας ο Παπανδρέου, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι η αιτία βρίσκεται στο Τσέρνομπιλ, γι αυτό και βγαίνουν όλες οι παρτίδες σκάρτες. Τέλος πάντων, πολλές θεωρίες έχουν αναπτυχθεί επ' αυτού, αλλά εγώ νομίζω ότι άλλη είναι η αιτία που οι σημερινοί πιτσιρικάδες είναι τέτοια κοπρόσκυλα και ακαμάτηδες :

Ο λόγος είναι ότι τα παιδιά δεν μπορούν να περπατήσουν. Σοβαρολογώ. Αφού δεν μπορούν καλά-καλά να περπατήσουν, πώς περιμένει κανείς να δουλέψουν ; Δεν περιμένει, βέβαια. Και δεν μπορούν να περπατήσουν, επειδή τους εμποδίζουν αυτά τα μυστήρια τα χιπ-χοπ παντελόνια που φοράνε. Μιλάω για αυτά τα φαρδιά παντελόνια, που τους κρέμονται μέχρι κάτω από τον κώλο, λες κι είναι χεσμένοι απάνω τους. Στην ουσία, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παντελόνια φταίνε.

Προχτές τό απόγευμα, όπως οδηγώ μες στο ψιλόβροχο, βλέπω μπροστά μου, σε απόσταση είκοσι μέτρων, έναν τέτοιον μπαγλαμά. Προχωρούσε στην άκρη του δρόμου, μιλώντας αμέριμνος στο φορητό του, ενώ του είχε κατέβει του αχαϊρευτου ο καβάλος μέχρι την επιγονατίδα κι έσερνε τα μπατζάκια του στην άσφαλτο, το γαϊδούρι. Δεν συγκρατήθηκα. Λέω από μέσα μου "ρε πούστη μου, το σηκώνει ο οργανισμός σου το μπουγέλο!". Σανιδώνω ξαφνικά το γκάζι και σημαδεύω ακριβώς το κέντρο μιας τεράστιας νερολακούβας που έχασκε στο οδόστρωμα, την ώρα που ο πιτσιρικάς περνούσε από δίπλα της. Ένα διπλό -από τον μπρος και πίσω τροχό- φονικό τσουνάμι λάσπης και βρωμιάς τον έπληξε καίρια. Τον βλέπω στον καθρεφτη να τραντάζεται, λες και τον χτύπησε κεραυνός.

Στρίβω αμέσως δεξιά, αναλογιζόμενος ότι τελικά τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη πλάκα από έναν μπουγελωμένο πιτσιρικά με μισοκατεβασμένο το παντελόνι, όμως σχεδόν αμέσως αλλάζω γνώμη : Το σωστό είναι ότι τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη πλάκα από έναν διπλο-μπουγελωμένο πιτσιρικά με μισοκατεβασμένο παντελόνι. Ως εκ τούτου, ξανακόβω δεξιά, κάνω τον γύρο του τετραγώνου και βρίσκομαι εκ νέου ξωπίσω του, σε κάποια απόσταση. Παρακολουθώ το θήραμα να βαδίζει και πάλι στην άκρη του δρόμου -μυαλό δεν έβαλε- σκύβοντας κάθε τόσο, για να επιθεωρήσει τις αβαρίες της τρισάθλιας βράκας του. -

Συγγνώμη, αυτός ο τριμάλαξ θα πάει μεθαύριο να ψηφίσει ; Ελπίζω πως όχι. Το θέμα είναι ότι, όπως είχε βαρύνει από το νερό το παντελόνι του, οι κωλότσεπες είναι ζήτημα εάν απείχαν μισό μέτρο από το έδαφος, κι όμως, ο κερατάς δεν έκανε τον παραμικρό κόπο να το τραβήξει λίγο προς τα πάνω. Αντιθέτως, συνεχίζει να σέρνει νωχελικά τα βήματά του, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να βλαστημάει από μέσα του τον καργιόλη που του έκανε τη ζημιά. Δηλαδή, εμένα.

Κι επειδή εμένα, έστω κι αν στην πραγματικότητα είμαι, πάντως δεν μ' αρέσει να με λένε χωρίς σοβαρό λόγο "καργιόλη", επιτίθεμαι για δεύτερη φορά, αμέσως μόλις φαίνεται στο πλάϊ του πιτσιρικά αξιόλογη νερολακκούβα. Να τον χαιρόμαστε τον δήμαρχό μας. Δουλευταράς. Τελικά, το βάθος της νερολακούβας ήταν μεγαλύτερο του εκτιμωμένου. Εντάξει, δεν γίνεται να τα προβλέπουμε όλα. -Αδελφέ μου, τί "σπλατς" ήταν αυτό ; Ένοιωσα τη ζάντα να βροντάει δυνατά στη λακούβα και το δάπεδο του αμαξώματος να συγκλονίζεται, σαν την πλώρη του καραβιού που κοντράρει στο πελώριο κύμα, ενώ τόσος ήταν ο όγκος του νερού που σηκώθηκε, ώστε μου κάλυψε το μισό παρμπρίζ. Εκτιμώ ότι ο καψερός ο πιτσιρικάς πρέπει να χάθηκε κάτω από ένα κυβικό μέτρο βρωμόνερα. Δεν είμαι τύπος που γελάει εύκολα, αλλά ομολογώ ότι μ' αυτόν τον πιτσιρικά διασκέδασα αρκετά. Ίσως να χαμογέλασα κιόλας, το παραδέχομαι.

Το μόνο κακό της υπόθεσης είναι ότι πρέπει τώρα να πάω τ' αμάξι για ζυγοστάθμιση. Ελπίζω μόνο να μην έχει ραγίσει καμμιά ζάντα.

Κονδυλοφορούσα

«Θα δείτε και μια φίλη μου σήμερα», είπε η γραμματεύς. «Κολλητή μου!».
-Εντάξει. Μην την χρεώσεις!
Τριαντάρα. Γόβα στιλέτο, μπούστο μισάνοιχτο, σοβάς μερακλίδικος, μπογιάντισμα αριστοτεχνικό.
-Καλησπέρα. Είδα κάτι σπυράκια.
-Ο δερματολόγος είναι στον δεύτερο.
-Όχι. Εσάς αφορούν.
-Τα σπυράκια; Έχω κόψει τις διπλωματικές σχέσεις με δαύτα εδώ και τριάντα χρόνια, κυρία μου.
-Εννοώ, τα έχω στο επίμαχο σημείο.
-Α! Τότε σωστή ειδικότητα επιλέξατε.
Κάτι μικρά κουνουπιδάκια είχαν στήσει αντίσκηνο στα επίμαχα σημεία της ζουμπουρλούς.
-Ξέρετε, έχετε κονδυλώματα.
-Τί είναι αυτά;
-Μικραί εκβλαστήσεις στον βλαστό ενός φυτού.
-Με προσβάλλετε!
-Συγγνώμην, κυρία μου. Τον ορισμό της λέξεως έδωσα.
-Και πώωως;
-Ε, αφροδίσιον. Εκ τής Αφροδίτης.
-Ποια Αφροδίτη, καλέ;. Μαρία την λένε την κολλητή μου.
Ο επιστήμων χλόμιασε. Μαρία λέγανε και την γραμματέα του. Ο συνειρμός ήταν εύκολος.
-Δώστε μου μισό λεπτό.
Δρομέως κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Προέβη σε εξονυχιστικό έλεγχο, με τη βοήθεια μεγεθυντικού φακού, ακροποσθοβαλανικόν. Ουδέν προς το παρόν. Αλλά θα έζη γι’ αρκετούς μήνες με την αγωνία.
Φωνές ακούγονταν απ’ το σαλόνι. Εξερχόμενος αντίκρισε βολήν υγράν να εκτοξεύεται απ’ τη στοματική κοιλότητα της ζουμπουρλούς στοχεύουσα την γραμματέα του.
-Φτου σου!

"Guru" - the clip

Παραγωγή : Guru Productions, 2009
Σκηνοθεσία : Θ. Αγγελόπουλος
Πρωταγωνιστεί η σαγηνευτική Aisha, πλαισιωμένη από πλειάδα διάσημων γκουρούδων.

Το σενάριο, με δυό λόγια : Στο κέντρο που χορεύει η υπέροχη γκουρουδίνα Αϊσα, εμφανίζεται μια παρέα γκουρούδων, προκειμένου να διασκεδάσει. Ακριβώς στη σκηνή 0:53, στο κέντρο του καρρέ, διακρίνεται ένας ψηλός αρχοντάνθρωπος με τραγιάσκα, σαν Μπαγκλαντέζος Αντριάνο Τσελεντάνο (που σωστά μαντέψατε ότι είμαι εγώ), ενώ παραδίπλα μου, στα δεξιά μου, ο κοντός με το καβουράκι και το κασκώλ είναι ο Usound. To λαμόγιο με το μουστακάκι στα αριστερά μου δεν ξέρω ποιός είναι, κάποιος κομπάρσος, προφανώς.

Η παρέα γλεντάει, θαυμάζοντας τα λικνίσματα της υπέροχης Αϊσα, ενώ μάλιστα στο 1:18 διακρίνεται ολοκάθαρα ο άπληστος Usound, την ώρα που απλώνει τη χερούκλα του, να κωλοχεριάσει τη χορεύτρια, πλην όμως αστοχεί και πιάνει αέρα.

Εν συνεχεία, ανεβαίνουν στη σκηνή κι άλλες γκουρουδίνες και το θέαμα γίνεται φαντασμαγορικό. Η παρέα των γκουρούδων ξεφαντώνει κανονικά και μάλιστα, στο 2:05 η κάμερα παρακολουθεί τον Usound να βαράει παλαμάκια, σε έξαλλη μεν κατάσταση, αλλά χωρίς αυτή τη φορά ν' απλώνει τα κουλά του. Ομοίως, το λαμόγιο-κομπάρσος την έχει καταβρεί και χτυπιέται μόνος του, σαν χταπόδι.

Στο 3:00, η χορεύτρια εκδηλώνει την εμφανή της προτίμηση προς το ημέτερο πρόσωπο και με αρπάζει για χορό. Δεν αντιστέκομαι ιδιαίτερα. Να 'σου όμως από κοντά κι ο καβουράκιας ο Usound, ενώ βέβαια έχει στρειδωθεί και το λαμόγιο-κομπάρσος. -Πώς να χορέψει κανείς, υπ'αυτές τις συνθήκες ? Τέλος πάντων.

Το δεύτερο μέρος του κλιπ, απαρτίζεται από εξωτερικές λήψεις. Στο 3:33 ο Usound μου ανακοινώνει ότι έχοντας ακολουθήσει τις συμβουλές των ελλιοτικών του φόρουμ, πόνταρε όλα τα λεφτά μας σορτάροντας τον Dow στις 6.500 μονάδες, με τιμή-στόχο τις 3.500 μονάδες, όπως μας έλεγαν δηλαδή. Τα χάσαμε όλα. Από τα νεύρα μου, δίνω μιά και αναποδογυρίζω το δισκάκι που περιέχει τις τελευταίες μας οικονομίες (3:35), ενώ ακολουθούν στιγμές οδύνης και περισυλλογής, με φόντο την Αγιά Σοφιά (εδώ γεννώνται και μεγαλοϊδεατικοί συνειρμοί).

Όμως τότε, λες και ήσαν συνεννοημένοι, σαν δύο από μηχανής θεοί παρέα, Usound και λαμόγιο βγάζουν ξαφνικά κάτι λεφτά από τις τσέπες τους (αναρωτιέμαι πού τα βρήκαν...) και μ' αυτό το αρχικό κεφάλαιο πάμε και παίζουμε στην Εναλλακτική Αγορά της Ισταμπούλ (3:51), όπου σορτάρουμε αλύπητα ένα σαπάκι, την ΣΕΚΕΡ (3:56), μέχρι που την κλειδώνουμε στο -30% και χεζόμαστε στο τάλληρο, όπως αποδεικνύει και το ταμπλώ, πίσω μας. Γινήκαμε και πάλι πλούσιοι. Πληρώνουμε τις προμήθειες στον μουσουλμάνο broker (4:12) και την κάνουμε, φορτωμένοι μετρητό.

Στο σημείο αυτό, επανεμφανίζεται η χορεύτρια, που μυρίστηκε ψητό και της άνοιξε η όρεξη. Παίρνουμε το βαποράκι και πάμε όλοι παρέα (και το λαμόγιο μαζί, μπάστακας) στα Πριγκηπονήσια, να ζήσουμε σαν πρίγκηπες.

Εξαιρετική δουλειά, εύγε Θεόδωρε !

Έλειωσα στο περπάτημα σήμερα...

Στην απόρρητη φωτογραφία που βούτηξα από το Reuters, διακρίνεται το U3-X, μια συσκευή «προσωπικών μετακινήσεων» που φτιάχνει η Honda. Από τότε που πέθανε το αφεντικό, ο γέρο-Σοϊχίρο, έχει χαθεί κάθε έλεγχος εκεί στην Honda και κατασκευάζουν ό,τι παπαριά τους κατέβει στο κεφάλι.

Αυτή τη φορά σκαρφίστηκαν ένα σκαμπό, που στέκεται μόνο του όρθιο και τσουλάει πάνω σε μια ρόδα. Θρονιάζει τον κώλο του ο οδηγός στο σκαμπό και πάει όπου θέλει, με ταχύτητα έως έξι χιλιομέτρων την ώρα. Όχι ακριβώς σφαίρα, αλλά όχι και σα χελώνα.

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο οδηγός είναι να γείρει το σώμα του προς την κατεύθυνση στην οποία θέλει να κινηθεί -ευθεία, πλάγια ή και όπισθεν.

Το πράγμα ζυγίζει δέκα κιλά, λειτουργεί για μία ώρα με κάθε φόρτιση της μπαταρίας λιθίου και προορίζεται -λέει- για ηλικιωμένους που θέλουν να κινούνται στο πεζοδρόμιο χωρίς να κουράζονται, όπως ισχυρίζεται η Honda.

Kαλοί μαλάκες είσαστε του λόγου σας, λέω εγώ.

Κατ' αρχήν, με βάρος 10 κιλών, χλωμό το βλέπω να μπορεί να το σηκώνει ο γέροντας, όταν απαιτηθεί. Ας πούμε ότι έχει σκάψει η ΕΥΔΑΠ το πεζοδρόμιο και πρέπει να κατέβει ο γέρος από το εργαλείο, να κάνει το γύρο της λακούβας και να ξανακαβαλήσει. -Τί θα κάνει, θα φωνάξει τους πρόσκοπες να βάλουν ένα χεράκι ? Και σιγά μην έρθουν.

Έπειτα, είναι και το άλλο : Το φτιάξατε που το φτιάξατε, βρε άχρηστοι σχιστομάτηδες, χάθηκε ο κόσμος να βιδώσετε από πίσω έναν κοτσαδόρο, να σέρνει η γρηά το καροτσάκι της λάϊκής ? -Όλα εγώ θα σας τα λέω ?

Υπάρχουν κι άλλα θέματα. Εάν πχ έχει ξεχάσει ο μπάρμπας να το φορτίσει καλά -που θα έχει ξεχάσει, είναι βέβαιον- και απομακρυνθεί εποχούμενος καμμιά δεκαριά χιλιόμετρα από το σπίτι του, τί θα κάνει μετά ? Θα το ζευτεί στην πλάτη και θα το κόψει ποδαράτο ? Σιγά να μην τον αφήσουνε να μπεί στη συγκοινωνία με το μηχανάκι μαζί. Ουστ, ρε κάγκουρα, που μου θέλεις και λεωφορείο, έτσι θα του πούν.

Επιπλέον, σκέφτηκε άραγε κανείς Ιάπων τί θα συμβεί εάν γεμίσουν οι αθηναϊκοί δρόμοι από χούφταλα με μηχανάκια ? -Φταίω εγώ σε τίποτε να την κόψω τη γρηά και να πληρώνω κανούργιο παρμπρίζ ? 'Η, ακόμη χειρότερα, να την πάρω από κάτω και να μου σπάσει κάνα ακρόμπαρο ? Είναι και γερά κόκκαλα, βλέπεις. Κορακοζώητες. Αλίμονο στ' αμάξι.

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά

Φίλες και Φίλοι, απλοί ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ,

Ξεκινώ τη σημερινή ενημέρωση, με τη διαπίστωση ότι ο κ. Usound βρίσκεται στην κοσμάρα του. Μετά την χθεσινή κεφάτη ανάρτηση, με τίτλο «-Γέρο δέρνουμε ?», κάτι για έναν μπάρμπα που τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο τρείς γερμαναράδες χουλιγκάνοι, ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φρανς (ή Φριτς, όχι πως έχει έχει σημασία), σήμερα ξαναχτυπά, με ποτ-πουρί των σαρδάμ κοτζάμ Πρωθυπουργού.

Να επισημάνω ότι και τα δύο θέματα ήταν copy-paste, το μεν χθεσινό από παλαιό βιβλίο νεοελληνικών Γ΄ Γυμνασίου του ΟΕΔΒ, το δε σημερινό, από το κείμενο που έγραψε ο Κάτμαν για λογαριασμό του αυριανού Πρωθυπουργού.

Αντί λοιπόν ο κ. Usound να επικεντρωθεί στην ολοκλήρωση του project που ο ίδιος, προ ημέρων, εξήγγειλε, τώρα ασχολείται με αλλότρια.

Ως εκ τούτου, από τούδε κηρύσσω τον Usound σε κατάσταση προσωρινής (???) διανοητικής διαταραχής και πλήρους δικαιοπρακτικής ανικανότητας και αναλαμβάνω προσωπικά και αποκλειστικά τη διακυβέρνηση του βυθιζόμενου blog.

Ήδη, τώρα δα που μιλάμε, βρίσκεται σε εξέλιξη η πυρετώδης προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου χώρου στέγασης περισσότερων bloggers, όλων των παλιών γνώριμων γκουρούδων που εκδήλωσαν ενδιαφέρον, αλλά και του «νέου αίματος», ήτοι των εκκολαπτόμενων γκουρούδων, που θα μεταγγισθεί στη συνέχεια.

Εκ των πραγμάτων, καθώς η απόπειρα λήψης αποφάσεων δια βοής θα οδηγούσε πιθανότατα σε αδιέξοδο, οι βασικές ενέργειες πραγματοποιούνται από ένα ολιγομελές διεκπεραιωτικό (sic) σχήμα. Δηλαδή, από εμένα και τον Αλέκο. Υποτίθεται ότι θα βοηθούσε και ο Usound, αλλά αυτός τώρα ξεσκονίζει στην αποθήκη του κάτι παλιά αλφαβητάρια της α’ δημοτικού, αναζητώντας θέμα για την επόμενή του ανάρτηση (που βέβαια, ως μοναδικός πλέον Master & Commander, δεν θα επιτρέψω να γίνει ποτέ).

Έλεγα λοιπόν, ότι πρώτος στόχος, εφικτός, είναι η δημιουργία ενός εύχρηστου και λειτουργικού περιβάλλοντος, με αξιόλογες δυνατότητες και προοπτικές επέκτασης. Ενός χώρου ελκυστικού, που να προδιαθέτει θετικά για μόνιμη εγκατάσταση των απανταχού κατατρεγμένων γκουρούδων .

Κατ’ αυτό κιόλας το αρχικό στάδιο, κάθε νέα ιδέα είναι όχι απλώς ευπρόσδεκτη, αλλά πολύτιμη, ώστε –δίχως παρελθοντολογίες και γκρίνιες- να καταλήξουμε στο τί παρακρατούμε και τί απορρίπτουμε, βάσει των προηγούμενων εμπειριών μας.

Είναι σημαντικό να καταγράψουμε τώρα τί ακριβώς θέλουμε και τί όχι. Για παράδειγμα, ο γνωστός γκουρού με τα είκοσι χιλιάδες nicknames Βασίλης-Αντ, ζήτησε να υπάρχει στην frontpage ένα ticker με τις τιμές των μετοχών. Λογικό το αίτημά του, αφού κι εγώ -εάν είχα ΠΕΤΖΚ- θα καθόμουν όλη την ώρα σε αναμμένα κάρβουνα. Παράλληλα, ο γκουρού του copy-paste Μπλουζμαν ζήτησε ένα ticker με κώλους βραζιλιάνικους, ενώ ο γκουρού της παγκόσμιας λογοτεχνίας Yannis K. επιμένει σ’ ένα ticker με στίχους του Καββαδία. Δεν γίνεται όμως να βάλουμε εκατόν πενήντα τέσσερα tickers στην frontpage. Πρέπει ν’ αποφασίσουμε ποιά και πόσα tickers θα χρειαστούμε, με γνώμονα τις ανάγκες της πλειοψηφίας. Ένα απλό παράδειγμα έφερα, ώστε να γίνω κατανοητός σε όλους εσάς, τους τσουρουκάδες της πληροφορικής.

Κοινή επιδίωξη, όπως έχω καταλάβει, είναι κατ’ αρχήν ένας μπλογκο-πολυχώρος, με σαφείς και λεπτομερείς όρους χρήσης. Το μόνο βέβαιον είναι ότι από δω και στο εξής, κανένα αφεντικό δεν θα μπορεί να καρπαζώνει τους bloggers, ανάλογα με τα ονείρατα που είδε το προηγούμενο βράδυ, λες και του είναι ψυχοπαίδια, λες και του είναι παραγιοί. Από δω και στο εξής, είμαστε μοναχοπαίδια, είμαστε μοναχογιοί.

Εκπονείται ήδη ένα αχανές και δαιδαλώδες πλέγμα κανόνων δικαίου, εμπνευσμένο από τους Κώδικες του Χαμουραμπί, ώστε αφ’ ενός μεν καμμία χαμούρα να μην μπορεί να απειλήσει το Σύστημα, αφ΄ετέρου δε κανένα Σύστημα να μην μπορεί να απειλήσει τους bloggers. Είναι δε τόσο υπερκόσμια ιδιοφυιές αυτό το Σύστημα, ώστε αποτρέπει ακόμη και τον κίνδυνο να απειληθεί το Σύστημα από το ίδιο το Σύστημα. Σατανικό !

Προς το βράδυ, με χαρά (που λέει ο λόγος…) θ’ ακούσω τις απόψεις σας και θ’
απαντήσω διεξοδικά σε όλες τις απορίες σας.


(εάν βέβαια το θέμα δεν έχει υποσκελισθεί, από καμμιά νεώτερη ανάρτηση του Usound, όπως πχ το σχολικό ποίημα του Ι. Πολέμη «Στο λιβάδι ξεχασμένος ένας γάιδαρος βοσκούσε, τίποτ' άλλο δεν ζητούσε ο καημένος». –Μα πού πάει και τα βρίσκει ο άνθρωπος ?)